روبه روی کوچهء  خاطره ها 

    مینشینم  کنار این  پنجره

    و خودم را  میسپارم   به آغوش  خواب آلوده اش  !

    شاید

    باز آمدنت  تعبیر  شود

    در این خواب پشت پنجره !

دل   ابری !

دیده  ابری !

خانه ابری !

تمام روزگارم   بی  تو  ابری  !

   فصلی  آغاز  شده  ،

   فصل دلتنگیها  !

   تا  کی  شود  که  تو  باز  آیی  ؟!!!

   تا  آن  وقت  عزیز و  زمان  ناب

   این  زندگی  من  همین  یک  فصل  را  بیشتر  نخواهد  داشت  !

       مسافر  رفت !

        چند روزی از ابر  بی منت مهربانیش

        بر عطش کهنه ناباوریم  بارید و  . . .

        مرا  به همنشینی آوازها و غزلها برد و  . . .

        مسافر رفت !

  عزیز دل من ،  باران !

  من  کویریم که  حتی

  نم بار  هم  در  باورم  نقش  نمی گیرد !

  تو   چگونه  از  من  باور  رگبار  را  طلب  کردی ؟!!!