تبليغاتX
آوازهای نخوانده

آوازهای نخوانده

اندکی دیگر تحمل کن مرا ! هنوز آوازی مانده تا بشنوی ! آوازی نخوانده ...

 

  با اینکه چند روزی بود که بد جوری مریض بودم و از خونه بیرون رفتن برام کار سختی بود 

  امروزُ دیگه با هر زحمتی که بود از خونه زدم بیرون .

  دیگه حوصله ندارم با ژستهای ناسیونالیستی به کسایی که valentine  را  گرامی میدارن

  ایراد بگیرم !

  بلکه  ترجیح میدم خیلی واقع بینانه ،  بگم که وقتی تو سرزمین من قحطی شادی و مهربونی

  و دلخوشی اومده ، باید از هر بهونه ای برای زنده نگه داشتن احساسامون استقبال کنیم .

  valentine  فقط  یه  بهانس !  ما محتاج مهربونی هستیم !

  خلاصه از این حرفا که بگذریم ، رفتم بیرون  ، چون احساس کردم  باید  حداقل

  براش   یه کارتی ، چیزی ، بخرم  تا بعدا   نگه که به یادش نبودم و فقط اونه که همیشه

   به یاد منه !

   دلم  میخواست که زیباترین کارت  ولنتاینی که میشه را براش بخرم ! 

   برای اونی که  همیشه  با منه ،

   هرگز از رفتن حرف نمیزنه ،

   و با وفاترینه    به  تمام  لحظه های عمر من !

   بالاخره  بعد از کلی  این طرف اون طرف  رفتن  تو  این  خیابونای لبریز  از آدم ! 

   یه  کارت خوشگل براش خریدم  که  خیلی  به  دل  خودم  نشست ! 

   پر  بود  از  نُتهای موسیقی  که  روی  یه  قلب  سرخ حک  شده  بودن !

  کارتُ  براش آوردم  خونه و  دادم  بهش  .  مثل  همیشه  هیچی بهم  نگفت  !  

   اما  فکر  کنم  خیلی از  کارتی  که  بهش  هدیه  دادم  خوشش  اومد .

  توی  کارتش هم  یه  چیز  کوچولو  براش  نوشتم  :

   "   سلام   به  همیشگی ترین  دوست و همراهم  !

        سلام  به  تنهایی !

         تنهایی  عزیزم ! 

                       ولنتاینت  مبارک  !

                                                   کسی  که  همیشه  به  یاد  توست

                                                                 شهرام                        "                                          

 

+ نوشته شده در سه شنبه 25 بهمن1384ساعت 10:14 بعد از ظهر توسط شهرام |

 

  " من  آمدم  تا  گیس  تو         

    تا  گونه های خیس  تو

    تا  سُفرهء  بی  مرز  عشق   

    تا  خنجری در  دیس  تو  !!!  "

 

+ نوشته شده در سه شنبه 25 بهمن1384ساعت 1:23 قبل از ظهر توسط شهرام |

 

 وقتی که از تمام عظمت و بزرگی انسانهای بی مانند تاریخ 

  تنها       روز مرگشون را  میشناسیم ٬

 وقتی که هنوز  بلد نیستیم  به  چگونه  زندگی کردن و چگونه مردن  اونها 

                                                                              فکر کنیم ٬

 وقتی که میخواهیم  به زور !   شجاع ترین و بی باک ترین آدمهای تاریخ را

                                                                   مظلوم جلوه بدیم  ٬

 و وقتی که نمیخواهیم باور کنیم  که عقلی هم در وجود ما نهاده شده 

 و  در عالم     بجز  جهل و خرافه    اتفاق زیبایی به نام   « حقیقت »  هم 

                                                                              وجود داره ٬

 حکایتمون  میشه  حکایت  اونهایی  که  کنار  رودی پر آب  زندگی  میکنن 

  اما  چون  هم  کورند  و هم  کر     از  تشنگی  میمیرن  !

 واینچنینه که برای ما   ٬   آدمهای  بزرگ و  عدالت خواه و  آزاده  تاریخ

 تنها  دلیلی  هستن  تا  تقویمهامون پُر باشن از روزهای تعطیل

                                         و بهانه هایی  برای تجاهل و  تزویر  !!! 

 

              ای  کاش  " معرفت "  غریب ترین  واژه  روزگارمان  نبود !

 

     گرچه  باید  در  غمش  بگریستن

                                              ای خوشا  یکدم  حسینی  زیستن

 

 

+ نوشته شده در پنجشنبه 20 بهمن1384ساعت 2:31 بعد از ظهر توسط شهرام |

 

 وقتی که گریه میکنی    دیگه هیچ ابری  تو  دنیا   جراءت باریدن  نداره !!!

 

                       گریه کن دلت سبک شه     این پناه آخرینه

                واسه بارون  نگاهت     تن عاشقم  زمینه

                بذا پیش من بباره  ابرک چشم بهاریت

                آخه من  محرم اشکم   تو شبای بی قراریت  !

                گریه کن  دلت سبک شه  من فدای  گریه هاتم

                مثل  عطر گل  میمونی  لا به لای  خاطراتم  !

                ...

 

+ نوشته شده در سه شنبه 11 بهمن1384ساعت 1:1 قبل از ظهر توسط شهرام |

 

بی خوابی داستان بی انتهای این شبهای زندگی من شده  !

شاید چون   تو     توی  چشمات  دو  تا  دونهء  قهوه  داری  !

و من  توی  این  شبهای زندگیم  

                        به چشمهای  تو  فکر  میکنم  - بسیار - !

 

+ نوشته شده در یکشنبه 2 بهمن1384ساعت 9:38 بعد از ظهر توسط شهرام |