آنکه مرا میراند

خداوندا !

به او عمری طولانی و پربار عنایت کن ؛

و فرصتی ماندگار برای عاشقی نصیبش فرما

داستان تو و تنهایی

به همان اندازه واقعیست

که داستان باریدن برف در تابستان ... !

آیا حریف هجوم بی رحم دلتنگی خواهد شد

این دل مغرور ؟!

آی آقای عاشق جنگ ، گُل نمی ترسه از تفنگ

بدون که شیشۀ صدا ، نمیشکنه به حرف سنگ

گنبد سرزمین من ، چراغ جادو نمیخواد

دشت همیشه سبز ما ، هراس آهو نمیخواد

شهر قشنگ آرزو  سحر طلسم تو نشد

قلب نجیب نسل من عاشق اسم تو نشد

خط زدن ستاره ها ، کار تو بود دیو سیاه

توخط ظلمت کشیدی ، رو چهرۀ قشنگ ماه

غصۀ مرگ کفترا ، تو دفترا گم نمیشه

حادثۀ سبز سکوت ، تو قلبمه تا همیشه !

خانه سرخ و کوچه سرخ است و خیابان سرخ است

 باری از خون ، پهنه ی برزن و میدان سرخ است

 ده به ده ، پرچم خشم است که بر می خیزد

 مزرعه زرد و چپر سبز و بیابان سرخ است

تا گل خونی فریاد در این باغستان

 ساقه از ضربه ی شلاق زمستان سرخ است

 وحشتی نیست از انبوه مسلسل داران

 تا در این دشت ، غرور کینه داران سرخ است

 روسیاه است اگر این شب مردم کش بد

 تا دم صبح وطن ، سینه ی یاران سرخ است

 با تو سرسبزی از ایثار سیه پوشان است

 ای مسلط دستت از خون شهیدان سرخ است

تو دل نداری و غم هم نداری  اما من

.

خوشم از اینکه دلی دارم و غمی دارم !

اگر دستم رسد روزی که انصاف از توبستانم

قضای عهد ماضی را شبی دستی برافشانم

چنانت دوست می‌دارم که گر روزی فراق افتد

تو صبر از من توانی کرد و من صبر از تو نتوانم

رفیقانم سفر کردند هر یاری به اقصایی

خلاف من که بگرفته است دامن در مغیلانم

فراقم سخت می‌آید ولیکن صبر می‌باید

که گر بگریزم از سختی رفیق سست پیمانم

مپرسم دوش چون بودی به تاریکی و تنهایی

شب هجرم چه می‌پرسی که روز وصل حیرانم

دمی با دوست در خلوت به از صد سال در عشرت

من آزادی نمی‌خواهم که با یوسف به زندانم

من آن مرغ سخندانم که در خاکم رود صورت

هنوز آواز می‌آید به معنی از گلستانم

( اُنس با سعدی هدیه ای بود از یک دوست )

دنیایی که دل ندارد

دل آرا به چه کارش می آید ؟!

درد اینست که مرگ این گُل نیز

آخرین ضجّهء خشکسالیِ شرافتِ این باغ بی باغبان

 نخواهد بود !

میبینی گندم جان ؟!

جلّاد بجای هر گُلی که به دار می آویزد

مرگی میکارد !

از میِ عشق که به جام جانم حتّی قطره ای هم نریختی ...

پس

این جام تهی را از شوکران نفرتت هم بی نصیب بگذار !

این آخرین خواهش من است !

فراموش کردن

کاری نیست که همه بتوانند به سادگی از عهده اش بر بیان !

برای تو

ساده تر از خوردن یک جام شراب !

ساده تر از یافتن دوستانی تازه !

ساده تر از گفتن یک دروغ !

ساده تر از گفتن " دوستت دارم " !

برای من

کمی دشوار !

دشوار به اندازهء صبوری در برابر نگاه ناپاک دیگران به آنکه خیال میکردی دوستت دارد !

دشوار به اندازهء خداحافظی در صبحدم کوچه ای دلگیر در سرزمینی غریبه !

دشوار به اندازهء اینکه کسی را دوست بداری امّا بخواهی که دلواپسش نباشی !

دشوار به اندازهء انکار خودم !

دشوار به اندازهء تبعید قلبم به سرزمین هیچکس !

.

.

.

باور کن !  فراموش کردن  آنقدر که برای تو ساده و آنیست برای من نیست !

پس در این کار راهنماییم نکن !!!

گویا دیگر چاره ای نمانده !

باید " دوستت دارم " را  از یاد ببرم !

پس هزار بار " دوستت دارم " را خط میزنم . . .

و هزار بار خود را . . . !

اعتراف میکنم !

بی هیچ ترسی

بی هیچ تردیدی

این روزها دلتنگی تو میهمان من است ... !

سایه به سایه

رُخ به رُخ !

 دلتنگم  و  دیدار تو   درمان من است

بی رنگ رخت  زمانه  زندان من است

بر هیچ دلی  مباد  و  بر هیچ  تنی

آنچ از غم  هجران تو بر جان من است

   تو را دیدم 

   و با نگاهی  متولد شدم !

   من ، دوباره متولد شدم  !

   از نگاهی به رنگ بیکرانهء  اقیانوسها  !

    از نگاهی به همان پر عمقی سِحر کنندهء جنگلهای شمالگان سرزمینم !

   من از نگاه تو  دوباره متولد شدم ، برای یک زندگی عاشقانهء کوتاه !

 ساکن شهر عروسکهای هزار صاحبم !
 شهر عروسان هنوز به حجله نرفته  بیوه شده !

 می جنگم   با تمام توانم     با تمام غرورم     با تمام جانم !

  می جنگم   تا کودکیم گُم نشود   در این ازدحام گنگ هوس ! در این آشفته سرای غریزه !

 دلبسته’ آن فرداییم که نصیب این کودک باز مانده از جنگ ! نوازش دستان مهربان تو باشد !

     شب تو  بد نیست  !

  پناه ستاره است و حافظ  نور ؛

  شب من  بد است  !

  ستاره کُش است و  قاتل  نور  !

     روبه روی کوچهء  خاطره ها 

    مینشینم  کنار این  پنجره

    و خودم را  میسپارم   به آغوش  خواب آلوده اش  !

    شاید

    باز آمدنت  تعبیر  شود

    در این خواب پشت پنجره !